Ευριπίδης Γαραντούδης – μαζί
…φύγανε τα πουλιά. κι άδειασε πια ο ουρανός
μείνανε μόνον οι γραμμές των αεροπλάνων
βωμός και η δύση, για να σφαγιαστεί ο αμνός
μαβής στα χρώματα τιμητικών στεφάνων.
κι ο αέρας ακόμα μας κρατάει σε φυλακή
βαθειά στο χώμα θ` αναθρέφουμε τις ρίζες.
ο χρόνος μια απορρυθμισμένη μηχανή
κάνει τις μέρες μας αργά- αργά, γκρίζες
τώρα, εκεί που κατοικείς, που να `ναι, το
κενό; κι αν είσαι, τι `σαι πια, φάρος ή φάος
μόνο, άπλετο κι ευάερο, προσήλιο και άνετο;
εδώ οικοδομούμε εντατικά το χάος.
μες σε μια άχλη χάνεται η μνήμη. λησμονεί
και για τους δυό τη μαγική λέξη: μαζί…