λύπη
…να γράψω σήμερα την ημέρα της μπύρας
ότι αισθάνομαι καλά;
όχι – γιατί με τις φωτιές αισθάνομαι βαθιά λύπη!
διάβασα το άρθρο του πυραγού και τα παράπονά του –
συμβαδίζουν σχεδόν με τα δικά μου – όμως το γεγονός ότι
καίγεται όλη η υφήλιος θα πρέπει να με κάνει να αισθάνομαι
κάπως διαφορετικά;
το γεγονός ότι έχουμε μεταμορφωθεί σε αυστηρούς δικαστές
(πάντοτε έξω από τον μικρόκοσμό μας) στα social media
θα πρέπει να αισθάνομαι διαφορετικά;
τι να σας πω αγαπητοί μου – πριν λίγο διάστημα η κεντρική
Ευρώπη βούλιαξε στις πλημμύρες αλλά ήταν μακριά μας –
τώρα οι φωτιές είναι κοντά μας – άλλη υπόθεση!
εκείνων και των άλλων!
εκείνοι σε λίγο καιρό – θα ξαπλώσουν στα ειδικά τραπέζια
ανερυθρίαστα τα ψηφοδέλτιά τους και εμείς οι άλλοι – θα
ξαναγυρίσουμε τον ξεκούρδιστο μύλο των καφενείων!
που να βρίσκομαι άραγε εγώ; και γιατί άραγε διεκδικώ
(ασκόπως) κάποιο δίκιο στα γραπτά μου;
αιθεροβάμων τριγυρνώ στην προσμονή μου
ότι κάποια ώρα και στιγμή
θα χορτάσουμε πια την αλητεία – τον ραγιαδισμό!
θα μας γίνουν πλέον συνείδηση τα συμπυκνωμένα λόγια του
ποιητή (όπου πόλη – χώρα):
Τίτος Πατρίκιος – η πόλη που γεννήθηκα (σχεδόν)
…αγγίζω τους τοίχους των σπιτιών
δεν αποκρίνεται κανείς.
βρέθηκα σε μια πόλη δίχως όνομα.
ψάχνω τον ουρανό να βρω το στίγμα της
και με τυφλώνουν πολύχρωμες ρεκλάμες
η πόλη που γεννήθηκα έχει δύο απλές συντεταγμένες:
δυτικό πλάτος αίμα
ανατολικό μήκος θάνατο…
λύπη αγαπητοί μου – για τότε και για τώρα – μόνο λύπη!
τώρα μόνο Κώστα με λένε – μόνο Κώστα!
τότε ελπίζω να μην υπάρχω για να ζήσω και να λησμονήσω
τον βόρειο μεσημβρινό του αίσχους
τον νότιο παράλληλο της αγυρτείας …
vithuranos.com