…Ούτε που το κατάλαβε πως της έλειπαν δάχτυλα
– Κυρούλα πού τα δάχτυλα έχασες;
Κάποια μέρα περίεργο ένα παιδί τη ρωτάει…
Έφερνε τα χέρια της πολύ κοντά στα μάτια της και
Κάθε φορά μετρούσε αργά ψελλίζοντας τους αριθμούς
Τα δάχτυλα – δέκα στην αρχή κανονικά όπως όλοι μας είχε
Κι έπειτα χρόνια κάποια μετά έφυγε πριονισμένο
Από πριόνι αόρατο ένα της δάχτυλο
Κι ακολούθησε κι άλλο αργότερα κι άλλο
Και μετρούσε τα κομμένα δάχτυλα όπως τα χρόνια της
Και μετρούσε τα κομμένα δάχτυλα με τα πένθη της
Και μετρούσε τα κομμένα δάχτυλα σαν τις ζάρες της
Ώσπου μόνον ο δείχτης ξέμεινε του αριστερού της χεριού
– Κυρούλα πού τα δάχτυλα έχασες;
Κάποια μέρα που περίεργο παιδί τη ρωτάει…
Ύψωσε με περίσκεψη τον δείχτη του αριστερού χεριού της
Και προς την άγνωρη δείχνοντας θάλασσα
– Η ζωή παιδί μου η Ζωή και χάμω σωριάστηκε!
Χωρίς καν το τελευταίο της δάχτυλο…
Η Παρασκευή (Βιβή) Κοψιδά-Βρεττού είναι διδάκτωρ Φιλολογίας, συγγραφέας και ποιήτρια.
https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/14228-pano-sto-kyma