διάβασα στο διαδίκτυο:
… η ζωή είναι σαν τον καφέ το τσιγάρο
μόνο οι πρώτες ρουφηξιές αξίζουν…
…και εγώ που δεν κάπνισα ποτέ μου;
και εγώ που δεν μου αρέσει ο καφές και δεν τον πίνω;
μάλλον ξενέρωτος πρέπει νάμαι
αφού δεν την κατέχω αυτή τη γνώση!
στις πόσες γουλιές άραγε;
και γιατί στην αρχή και όχι στο τέλος;
το κύρος μιας τέτοιας νηφαλιότητας
καταδικάζει κάθε φλυαρία περί δημιουργικότητας
και η ζωή
είναι αληθινή στην τέχνη ως κάτι ανύπαρκτο;
ξενέρωτος είμαι σίγουρα και με δύο ρο μάλιστα
εν αντίθεση με τον καφέ
που σερβίρεται αλλού
σκέτος – χωρίς νερό
αλλά με μονορούφι…