διάβασα στο διαδίκτυο:
Το «Φαράγγι των Νεκρών» πήρε το όνομά του πριν από χιλιάδες χρόνια, όταν οι Μινωίτες χρησιμοποιούσαν τις απότομες σπηλιές του φαραγγιού για να θάβουν του νεκρούς τους. Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πολλούς αρχαίους τάφους κατά την διάρκεια ανασκαφών.
Οι Μινωίτες τιμούσαν τους νεκρούς δέοντος με αυτόν τον τρόπο, Καθώς θεωρούνταν μεγάλη τιμή για τον νεκρό να κάνει κάποιος ζωντανός μια τόσο επικίνδυνη διαδρομή για να τον θάψει. Όσοι επισκέπτονται το συγκεκριμένο φαράγγι αισθάνονται ένα δέος, συνδυάζοντας την ομορφιά της φύσης και της ιστορίας που το συνοδεύει.
Επίσης, το μονοπάτι που διασχίζει το φαράγγι είναι το τελευταίο κομμάτι του Ευρωπαϊκού Μονοπατιού Ε4, το οποίο ξεκινάει από την Πορτογαλία και διασχίζει την Μεσόγειο, καταλήγοντας στην Κάτω Ζάκρο.
σχολιάζω:
υστεροφημία και σεβασμός!
είναι άραγε ασυμβίβαστη η αρχαία τοποθέτηση στα σημερινά δεδομένα;
σήμερα είναι μεγάλη τιμή να ενταφιαστεί κάποιος σε διάσημο νεκροταφείο!
οι άλλοι – οι πολλοί – μέσα σε δύο – τρεις μέρες οργανώνεται η συνέχεια που δημιουργεί πρόσκαιρες επισκέψεις!
τρια χρόνια κατόπιν – σε κουτάκι – σε κενοτάφιο και στη λησμονιά!
υστεροφημία διάσπαρτη στις τσέπες του αποδημήσαντος!
σεβασμός στον καθρέφτη του λογαριασμού της τράπεζας!
το φαράγγι των νεκρών είναι δίπλα μας
με στοές με σπηλιές με κόπο και με λόγια φευγάτα!
σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα να τραγουδήσω:
«ο Γιάνναρος επόθανε κι άφησε διαθήκη
να μη τον θάψουσι σε εκκλησιά – μήτε σε μοναστήρι»…
υγ. η μουσική του βίντεο μου θύμισε μια απάντηση στην ερώτηση – την ακούς τη μουσική; – την ακούω μα δεν την προσέχω!
και βέβαια η επιλογή της συγκεκριμένης μουσικής στο βίντεο είναι και πολύ ιν!
και αναφωνώ εκστασιασμένος
τί του λείπει του ψωριάρη;
ασφαλώς φούντα με μαργαριτάρι…