…δεν θα σε γλυτώσουν τα όσα άφησαν γραμμένα
όλοι εκείνοι που ικέτευε ο φόβος σου
δεν είσαι οι άλλοι και το βλέπεις τώρα
πως είσαι το κέντρο του λαβύρινθου που χαράζουν
τα βήματά σου.
δεν σε γλυτώνει η αγωνία
του Ιησού ή του Σωκράτη, ούτε και ο κραταιός
χρυσαφένιος Συντάρτα, που δέχτηκε τον θάνατο
κάποιο απόβραδο, μέσα στον κήπο.
και είναι σκόνη η λέξη που έγραψε
το χέρι σου ή τα λόγια που πρόφεραν
τα χείλια σου. δεν έχει οίκτο η Μοίρα
κι η νύχτα του θεού τέλος δεν έχει.
το υλικό σου, ο χρόνος, αέναος χρόνος
είσαι μία-μία η κάθε στιγμή…
βιθουρανός – Το αέναο συμβάν _ ωδή στο διαδίκτυο
… εισέβαλε στη ζωή μας το σύννεφο – ξαφνικά απροειδοποίητα – όπως ο έρωτας
κοιτάξαμε δίπλα μας
διαπιστώσαμε ότι ο διπλανός μας ήξερε
και έτσι ανεπαίσθητα – σιγαλά – με τρόπο
σκάλωσε – καρφώθηκε στη κεραία μας και έφτασε μέχρι τα εσώψυχα μας
δεν αντισταθήκαμε καθόλου
πώς να βρεις να πεις;
και τι να πεις
ήταν μοιραίο – ήταν καλό και γλυκό
παραδοθήκαμε άνευ όρων
η τηλεόραση – οι εφημερίδες – τα περιοδικά – το ραδιόφωνο – ο κινηματογράφος
γείτονες
έτρεξαν να το διώξουν – υποψιασμένοι – αλαφιασμένοι
δεν μπόρεσαν – δεν ήθελε – κατακτηθήκαμε
ατέλειωτη βροχή – ατέλειωτες μέρες και νύχτες σταλάζει στη ψυχή μας φως
από τους πλανήτες – από την εξέλιξη
δεν το ψάχνω
ακόμα σαν να πέρασαν τρεις μέρες μου έρχεται
και πήγα μαζί του και το περπάτησα το όνειρο
το ταξίδεψα
έπιασε να μου δίνει νόημα και ρόλο – με εξέλιξε
είμαι πια αλλού – μαζί του
τραγουδώ το σύννεφο
αναμεταδίδω με τις κεραίες μου συντονισμένες
βαθιά και ψηλά
έχω πολύ χρόνο μπροστά – έπιασα και εγώ ρόλο
να αιμορραγώ – τρεις μέρες και τρεις αιώνες
εμπνεύστηκα και βοηθώ – ανάμεσα – μέσα και έξω
στο σύννεφο
Στο μοιραίο – στον έρωτα – στο Smartphone…