διάβασα στο διαδίκτυο:
ανάρτηση στο φατσοβιβλίο της Joelle Viatte
Katerina Stamatelatou • 16 ώρ. •
Το όνομα της είναι Zubaida και είναι 87 ετών. Ο πατέρας, της είχε απαγορεύσει να πάει σχολείο. Όταν πια μεγάλη αποφάσισε να μορφωθεί, της το απαγόρεψε ο σύζυγος της. Δεν της δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να μάθει να γράφει και να διαβάζει. Φέτος πήρε την απόφαση και γράφτηκε σε σχολείο για αναλφάβητους στο Κάιρο κάνοντας περήφανο όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά και τα εγγόνια και τα δισέγγονα της.
Οι όμορφες και γενναίες γυναίκες αυτού του κόσμου.
Πόσο δύναμη και έμπνευση μοιράζουν σε όλες μας.
: Reuters/ Mohammed Abd El Ghany
Iliada Evangelia Kothra

σχολίασα:
…«Οι όμορφες και γενναίες γυναίκες αυτού του κόσμου.
Πόσο δύναμη και έμπνευση μοιράζουν σε όλες μας.»
πολύ ωραίο σχόλιο τα είπε όλα και δεν άφησε τίποτε να πέσει κάτω να σκύψω να το πιάσω εγώ ρε αδελφούλα να πω κ εγώ το κατιτίς μου!
τι να πω για τον πατέρα της και για τον σύζυγό της;
έχω σταθεί με την πλάτη στον τοίχο και δέχομαι όλη την ανοησία της κοινωνίας!
με θλίβει βαθιά ότι πιθανόν να μην προλάβει να κατανοήσει έστω και ένα μικρό κομμάτι από την γραμματεία του κόσμου επίσης είναι πιθανό να αρχίσει να σερφάρει και να δει τα καλούδια της αχορτασιάς και την μανία αυτοκαταστροφής των δυνατών!
είναι πιθανόν να το μετανιώσει και να φωνάξει δυνατά – καλά ήμουν μέσα στην άγνοια μου τι τις ήθελα τις ερινύες; είναι πιθανόν να αρκεστεί στα λίγα και να μείνει εκεί ευχαριστημένη όχι σαν και εμένα που την προσπέρασα στο τρέξιμο λες και κατάφερα κάτι σπουδαίο λες και η έμπνευση που αναφέρεται ποιο πάνω είναι ένα κουτί με σοκολατάκια λες και αυτό είναι αρκετό για να αθωωθώ απέναντί της….

υγ. να σωθεί και να περισωθεί η απόφαση
να σχολιάσω την ανάρτηση και τα υπόλοιπα
αλλά και να βυθιστώ στο βλέμμα της φωτογραφίας
που μου χάρισε μια μικρή αδιόρατη αταξία
και μια πληγή – κοντά στο δυνατό αίσθημα της ανοχής
και της συνέχειας – του μαχόμενου μυαλού μου!