DJ Vithuranos – Ce que je contiens
…les fleurs grises qui m’entourent
le mauvais côté de la ville
l’ordre établi et son ankylose
les collègues et leurs bougies
les voisins, tous maîtres en pâtisserie
les poussins qui, au final, n’ont jamais rien fait de mal
les cloches, filles du ciel
les poches voraces qui captivent le regard
les serveurs aux grands rêves d’évolution
es mains qui ne changent jamais les bulletins de vote
les hôpitaux et leurs scalpels d’internet !
Ce que je porte en moi, je veux le partager pour que chacun le comprenne, le déployer pour le rendre accessible, l’embellir de couleurs et de lumière, le défendre comme un autre Hercule, me présenter comme un être humain, avec une incrédulité vigilante, envers ce que j’écris, avec l’inspiration vibrant comme un réveil incessant, face à la matière, aux solutions, aux échecs, à la place de la fenêtre, près de la porte, près du néant culturel, près de la gloutonnerie civilisée. Je veux avoir beaucoup à interpréter, garder un sou en poche pour plus tard, avoir de la compagnie, du réconfort, des rappels, et enfin, que la critique vienne me dire clairement qu’un trou dans l’eau ne peut se transformer en acceptation objective !
Ce que je porte en moi, oui, je le crois, est rare, il fume, il ondule. Et le miroir du côté droit de la ville me chante : « Va au coin de la rue et vois si je viens ! »
DJ vithuranos – αυτό που περιέχω
…γύρω μου ανθίζει το γκρι
η λάθος πλευρά της πόλης
η καθεστικοία τάξη με τις αγκυλώσεις της
οι συνάδελφοι με τα κεριά και τις λαμπάδες
οι γείτονες που είναι όλοι μάστορες στο ψήσιμο
οι γκόμενες που τελικά δεν φταίξανε ποτέ
οι καμπάνες που είναι κόρες του παραδείσου
οι αδηφάγες τσέπες που μαγεύουν τα βλέμματα
τα γκαρσόνια με τα μεγάλα όνειρα εξέλιξης
τα χέρια που δεν αλλάζουν ποτέ ψηφοδέλτια
τα νοσοκομεία με τα νυστέρια του διαδικτύου!
μέσα μου αυτό που περιέχω – θέλω
να το δώσω έξω να το καταλάβουν όλοι
να το ξετυλίξω για να γίνει προσιτό
να το στολίσω με χρώματα και φως
να παλέψω για δαύτο ως άλλος Ηρακλής
να παρουσιαστώ ως άνθρωπος
με άγρυπνη τη δυσπιστία
απέναντι σε αυτά που γράφω
με την άμπνευση να δονείται
ως ανήσυχο ξυπνητήρι
στο υλικό – στις λύσεις – στις αστοχίες
στη θέση του παραθύρου
δίπλα στην πόρτα
δίπλα στην πολιτιστική ανυπαρξία
δίπλα στην πολιτισμένη αδηφαγία
να έχω πολλά θέλω
να έχω πολλά να ερμηνεύσω
να έχω ένα οβολό στην τσέπη για υστερα
να έχω συντροφιά – παρηγοριά – θυμισιά
και στο τέλος να έρθει η κριτική
και να μου πει ξεκάθαρα
πως μια τρύπα στο νερό
δεν μπορεί να μεταμορφωθεί
σε αντικειμενική αποδοχή!
αυτό που περιέχω – ναί – νομίζω ότι
σπανίζει – κοπρίζει – κυματίζει
και ο καθρέφτης της σωστής πλευράς της πόλης
μου τραγουδάει:
πήγαινε στη γωνία να δεις αν έρχομαι!…
DJ vithuranos – what I contain
…the gray blooms around me
the wrong side of the city
the established order with its ankylosis
the colleagues with the candles and the candles
the neighbors who are all masters at baking
the chicks who were never at fault in the end
the bells who are daughters of heaven
the voracious pockets that captivate the gaze
the waiters with the big dreams of evolution
the hands that never change ballots
the hospitals with the scalpels of the internet!
inside me what I contain – I want
to give it out for everyone to understand
to unfold it so that it becomes accessible
to decorate it with colors and light
to fight for it as another Hercules
to present myself as a human
with vigilant disbelief
towards what I write
with the inspiration vibrating
as a restless alarm clock
to the material – to the solutions – to the failures
in the place of the window
next to the door
next to cultural nonexistence
next to civilized gluttony
to have a lot I want
to have a lot to interpret
to have a penny in my pocket for later
to have company – comfort – reminder
and in the end for criticism to come
and tell me clearly
that a hole in the water
cannot be transformed
into objective acceptance!
what I contain – yes – I think it
is scarce – it dungs - it waves
and the mirror of the right side of the city
sings to me:
go to the corner and see if I’m coming!…