…ήμουν δεκαπέντε χρονών όταν την πρωτομαγιά
μαζί με την μάνα μου τη θειά μου την Λευτερία και την
αδελφή μου – πήγαμε εκδρομή με τα λεωφορεία
στο μοναστήρι της Καισαριανής!
εκεί στρώσανε κάτι κουβέρτες και κάναμε πικνίκ (tre shic)
και να οι τηγανητές μελιτζάνες και τα κολοκυθάκια
και να οι σπανακόπιτες και τα κεφτεδάκια!
εγώ είχα πάρει μαζί μου το φορητό μου πικάπ
καθώς και τον μοναδικό μου μεγάλο δίσκο (long playing)
Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band! – The Beatles
τον έβαλα λοιπόν και έπαιζε ώσπου κάποια στιγμή
δυο παιδιά που ήταν μεγαλύτεροί μου 2-3 χρόνια
ήρθαν και με παρακάλεσαν να το βάλω λίγο πιο δυνατά!
γυρίζει η μητέρα μου και τους λέει:
- κοιτάξτε – μας βρήκατε δεν σας βρήκαμε
και δεν θα μας πείτε τι θα κάνουμε!
αμέσως πετάχτηκε η θειά μου η Λευτερία μαινόμενη - μα τι λες μαρή δεν είπαν τίποτε τα παιδιά
και γυρίζοντας σε εμένα μου είπε: - πάρτο μαραφέτι σου αγόρι μου και πηγαίνετε παραπέρα
να ακούσετε ότι θέλετε να μη μας ζαλίζετε κι εμάς!
έτσι και έγινε!
ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα περήφανος
για τον δίσκο μου και για τις μουσικές που μου άρεσαν!
αφιερώνω το τραγούδι σε όλους τους εκδρομείς
αλλά και στις Μανάδες τις Θειάδες και τις Αδερφάδες
αλλά και στις ζαλάδες…