…πριν από λίγη ώρα μιλούσα με τον φίλο μου στο messenger!
λέγαμε τα δικά μας για τον covid 19 – για την καραντίνα
για τα σπουδαία νέα της τωρινής ζωής μας!
τον γνώρισα στην Αντίπαρο το 1979 είχε το πρώτο music bar
στη πλατεία μέσα στη βορεινή καμάρα! το Remember
κάναμε παρέα στο νησί μέχρι που εγώ έφυγα το 1987 και
ξαναβρεθήκαμε τελευταία να τα λέμε στο messenger!
είναι ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Κούρος και ιδιοκτήτης
δύο υπέροχων πράσινων ματιών!
δεν την κοίταζε τη γυναίκα με τα μάτια του – την έγδυνε!
άκρως επικίνδυνος για το ασθενές φύλο – ακόμα και τώρα!
τώρα μιλάμε για μουσικές – μιλάμε για αναμνήσεις
και δίνουμε αγνές ευχές για υγεία ο ένας στον άλλον!
η πρόσθεση του ξεχασμένου φίλου είναι συγκλονιστική!
γεμίζει το πρόσωπο με χαρά και κάνει το χαμόγελο
να λάμπει όταν βρισκόμαστε και αναρωτιόμαστε:
πως τα περνάς; είσαι καλά;
του αφιερώνω το τραγούδι που κάποιο χειμώνα το γράψαμε
σε κασέτα εξηντάρα σπίτι μου για να το παίξει στο music bar
Remember το επόμενο καλοκαίρι!
σου εύχομαι φίλε μου και ελπίζω σύντομα να βρεθούμε…
