διάβασα στο διαδίκτυο:
Μια έκθεση με ενοποιητική λογική και αισιόδοξη προοπτική
«1821 ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ»: Οι υπεύθυνοι των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη, Τάσος Σακελλαρόπουλος και Μαρία Δημητριάδου, μας «ξεναγούν» στην πολυσήμαντη έκθεση που ανυπομονούμε να δούμε μόλις ανοίξουν τα μουσεία. Καρπός πενταετούς έρευνας, περιλαμβάνει 1.200 αντικείμενα που καλύπτουν 100 χρόνια ιστορίας: από την ηθική και οικονομική προετοιμασία της απελευθέρωσης των Ελλήνων, στην Επανάσταση του 1821 και στη συνέχεια στην ανάπτυξη του ελληνικού κράτους!
σχολιάζω:
υπάρχουν ανάμεσά μας πολλοί άνθρωποι που τραγουδάνε:
«εμείς για αλλού πηγαίναμε – για αλλού – και αλλού η ζωή μας πάει!»
σκέψου τώρα να έχεις ένα καθηγητή – μια καθηγήτρια που να μην τους αρέσει καθόλου αυτό που κάνουν διότι πήγαινε για γιατρός και βρέθηκε σε γυμνάσιο φιλόλογος!
είχα έναν τέτοιο καθηγητή που την 25η Μαρτίου μας έβαλλε να μάθουμε απ έξω το δημοτικό τραγούδι «ο γέρο Δήμος πέθανε» χωρίς να μας εξηγήσει ποτέ για ποιο λόγο έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο αλλά και τη σημασία του τραγουδιού!
κατσαπλιάδες ανάμεσά μας!
να αναφέρω και εγώ την σημασία αυτής της επανάστασης; νομίζω ότι θα είμαι κατώτερος των περιστάσεων! για αυτό το λόγο αναρτώ την προσπάθεια στο μουσείο Μπενάκη και προτείνω να πάμε όλοι! όσο μπορούμε και όσο δεν φοβόμαστε! (covid-19) ας μην πάμε στην πλατεία μια μέρα – ας πάμε στο μουσείο έστω και διαδικτυακά – ας πάμε…
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης – Ο Δήμος και το καριοφίλι του
«Εγέρασα, μωρές παιδιά. Πενήντα χρόνους κλέφτης τον ύπνο δεν εχόρτασα, και τώρ’ αποσταμένος θέλω να πάω να κοιμηθώ. Εστέρεψ’ η καρδιά μου. Βρύση το αίμα το ’χυσα, σταλαματιά δεν μένει.
5 »Θέλω να πάω να κοιμηθώ. Κόψτε κλαρί απ’ το λόγγο, να ’ναι χλωρό και δροσερό, να ’ναι ανθούς γεμάτο, και στρώστε το κρεβάτι μου και βάλτε με να πέσω.
»Ποιός ξέρει από το μνήμα μου τί δένδρο θα φυτρώσει! Κι αν ξεφυτρώσει πλάτανος, στον ίσκιο του αποκάτω 10 θα ’ρχονται τα κλεφτόπουλα τ’ άρματα να κρεμάνε, να τραγουδούν τα νιότα μου και την παλικαριά μου. Κι αν κυπαρίσσι όμορφο και μαυροφορεμένο, θα ’ρχονται τα κλεφτόπουλα τα μήλα του να παίρνουν, να πλένουν τες λαβωματιές, το Δήμο να σχωράνε.
15 »Έφαγ’ η φλόγα τ’ άρματα, οι χρόνοι την ανδρειά μου. Ήρθε κι εμένα η ώρα μου. Παιδιά μου, μη με κλάψτε. Τ’ ανδρειωμένου ο θάνατος δίνει ζωή στη νιότη. Σταθείτ’ εδώ τριγύρω μου, σταθείτ’ εδώ σιμά μου τα μάτια να μου κλείσετε, να πάρτε την ευχή μου.
20 »Κι έν’ από σας το νιότερο, ας ανεβεί τη ράχη, ας πάρει το τουφέκι μου, τ’ άξο μου καριοφίλι, κι ας μου το ρίξει τρεις φορές και τρεις φορές ας σκούξει: “ο γερο-Δήμος πέθανε, ο γερο-Δήμος πάει!” Θ’ αναστενάξ’ η λαγκαδιά, θα να βογκήξει ο βράχος 25 θα βαργομήσουν τα στοιχειά, οι βρύσες θα θολώσουν, και τ’ αγεράκι του βουνού, οπού περνά δροσάτο, θα ξεψυχήσει, θα σβηστεί, θα ρίξει τα φτερά του, για να μην πάρει τη βοή άθελα και τη φέρει και τηνε μάθει ο Όλυμπος και την ακούσει ο Πίνδος, 30 και λιώσουνε τα χιόνια τους και ξεραθούν οι λόγγοι.
»Τρέχα, παιδί μου, γλήγορα, τρέχα ψηλά στη ράχη και ρίξε το τουφέκι μου. Στον ύπνο μου επάνω θέλω για ύστερη φορά ν’ ακούσω τη βοή του.»
Έτρεξε το κλεφτόπουλο, σα να ’τανε ζαρκάδι 35 ψηλά στη ράχη του βουνού και τρεις φορές φωνάζει «ο γερο-Δήμος πέθανε, ο γερο-Δήμος πάει». Κι εκεί που αντιβοούσανε οι βράχοι, τα λαγκάδια, ρίχνει την πρώτη τουφεκιά, κι έπειτα δευτερώνει. Στην τρίτα και την ύστερη, τ’ άξο το καριοφίλι 40 βροντά, μουγκρίζει σα θεριό, τα σωθικά του ανοίγει, φεύγει απ’ τα χέρια, σέρνεται στο χώμα λαβωμένο, πέφτει απ’ του βράχου το γκρεμό, χάνεται, πάει, πάει.
Άκουσ’ ο Δήμος τη βοή μες στον βαθύ τον ύπνο, τ’ αχνό του χείλι εγέλασε, εσταύρωσε τα χέρια… 45 Ο γερο-Δήμος πέθανε, ο γερο-Δήμος πάει.
Τ’ ανδρειωμένου η ψυχή, του φοβερού του Κλέφτη, με τη βοή του τουφεκιού στα σύγνεφ’ απαντιέται, αδερφικά αγκαλιάζονται, χάνονται, σβηώνται, πάνε.
! https://www.efsyn.gr/tehnes/art-nea/290644_mia-ekthesi-me-enopoiitiki-logiki-kai-aisiodoxi-prooptiki