…αναλογίζομαι:
από το εγώ – να πάω στο εσύ
μέσα από αψίδες κομμάτια
μέσα από συμπληγάδες ανορθόγραφες
διαλύομαι
από καιρό πια δεν υπάρχουν καθρέφτες
οι σκόρπιες λέξεις ασκούν μεγάλη έλξη
στις λίμνες της εκφοράς του λόγου μου
γυναίκα
ατενίζω στα λόγια μου παγωμένους στεναγμούς
χωρίς να τολμώ να σου μιλήσω
γυναίκα
περνάς ανεπαισθήτως μέσα από
θρόισμα λουλουδιών εσύ
δεν τολμώ
να σου εξηγήσω πόσο ωραία είσαι
δεν τολμώ
να κοιτάξω ερωτευμένος τα κοσμήματα μάτια σου
δεν τολμώ
να σου εξηγήσω το ρήγμα στα δαχτυλίδια της καρδιάς μου
δεν τολμώ
να εναποθέσω στα χέρια σου
τα αστέρια της απουσίας και της παρουσίας
του εγώ μου
δεν αγγίζω τη θέλησή σου
απλά
κρατώ το νήμα των προσπαθειών μου
απλά
καίγομαι στην κρυψώνα των τιποτένιων κινδύνων!
πως υπάρχεις στο κορμί μου ακόμα;
πως η μυρωμένη δαντέλα της φωνή σου με εξουσιάζει;
πως το ρίγος της αιωνιότητας μου να σε αγγίξει;
πως από το εγώ – να πάω στο εσύ;
βοήθεια
βοήθεια
κάνε το πρώτο βήμα…
βιθουρανός 03-06-2018