regret
… to write that today is beer day
that I feel good?
no – because with the fires I feel deep sadness!
I read the article on the fire and its complaints –
they are almost in line with mine – but the fact that
the whole world is burning should make me feel
somewhat different?
the fact that we have been transformed into strict judges
(always outside our microcosm) on social media
should i feel different?
What can I tell you my dears – a while ago the central
Europe sank in the floods but it was far from us –
now the fires are near us – another matter!
those and others!
they in a little while – will lie down at special tables
their ballots unbroken and the rest of us – will
let’s go back to the relaxed coffee grinder!
Where should I be? and why am I claiming
(unnecessarily) any right in my writings?
etherobamon I walk around in anticipation
that some time and moment
we will be fed up with nonsense – radiance!
we will now become aware of his condensed words
poet (where city – country):
Titos Patrikios – the city where I was born (almost)
Or I touch the walls of houses
no one responds.
I found myself in a city without a name.
I am looking for the sky to find its place
and I am blinded by colorful ads
the city where I was born has two simple coordinates:
western width blood
east longitude death…
sorrow my dear ones – for then and for now – only sorrow!
now only Costa is my name – only Costa!
then I hope I do not exist to live and forget
the northern meridian of disgrace
the southern parallel of agyrtia…
vithuranos.com
the translation from Greek to English was done by google
if you want and you can fix it very happily post it!
thank you very much
λύπη
…να γράψω ότι σήμερα την ημέρα της μπύρας
ότι αισθάνομαι καλά;
όχι – γιατί με τις φωτιές αισθάνομαι βαθιά λύπη!
διάβασα το άρθρο του πυραγού και τα παράπονά του –
συμβαδίζουν σχεδόν με τα δικά μου – όμως το γεγονός ότι
καίγεται όλη η υφήλιος θα πρέπει να με κάνει να αισθάνομαι
κάπως διαφορετικά;
το γεγονός ότι έχουμε μεταμορφωθεί σε αυστηρούς δικαστές
(πάντοτε έξω από τον μικρόκοσμό μας) στα social media
θα πρέπει να αισθάνομαι διαφορετικά;
τι να σας πω αγαπητοί μου – πριν λίγο διάστημα η κεντρική
Ευρώπη βούλιαξε στις πλημμύρες αλλά ήταν μακριά μας –
τώρα οι φωτιές είναι κοντά μας – άλλη υπόθεση!
εκείνων και των άλλων!
εκείνοι σε λίγο καιρό – θα ξαπλώσουν στα ειδικά τραπέζια
ανερυθρίαστα τα ψηφοδέλτιά τους και εμείς οι άλλοι – θα
ξαναγυρίσουμε τον ξεκούρδιστο μύλο των καφενείων!
που να βρίσκομαι άραγε εγώ; και γιατί άραγε διεκδικώ
(ασκόπως) κάποιο δίκιο στα γραπτά μου;
αιθεροβάμων τριγυρνώ στην προσμονή μου
ότι κάποια ώρα και στιγμή
θα χορτάσουμε πια την αλητεία – τον ραγιαδισμό!
θα μας γίνουν πλέον συνείδηση τα συμπυκνωμένα λόγια του
ποιητή (όπου πόλη – χώρα):
Τίτος Πατρίκιος – η πόλη που γεννήθηκα (σχεδόν)
…αγγίζω τους τοίχους των σπιτιών
δεν αποκρίνεται κανείς.
βρέθηκα σε μια πόλη δίχως όνομα.
ψάχνω τον ουρανό να βρω το στίγμα της
και με τυφλώνουν πολύχρωμες ρεκλάμες
η πόλη που γεννήθηκα έχει δύο απλές συντεταγμένες:
δυτικό πλάτος αίμα
ανατολικό μήκος θάνατο…
λύπη αγαπητοί μου – για τότε και για τώρα – μόνο λύπη!
τώρα μόνο Κώστα με λένε – μόνο Κώστα!
τότε ελπίζω να μην υπάρχω για να ζήσω και να λησμονήσω
τον βόρειο μεσημβρινό του αίσχους
τον νότιο παράλληλο της αγυρτείας …
vithuranos.com