το λίκνισμα κάποιου δρόμου
…κάποτε μια πολύ όμορφη γυναίκα με ρώτησε γιατί
αποφεύγω να διαπληκτιστώ με τον αδελφό της
της απάντησα γιατί η βιβλιοθήκη μου
είναι μεγαλύτερη από την τηλεόρασή του
μια άλλη φορά με ρώτησε αν η ψυχή
μπορεί να είναι και δειλή
της απάντησα όχι για κάποιον που δεν τραβά
το βλέμμα του από τα βήματά της
την τρίτη φορά με ρώτησε αν θα έβαζα
λουλούδια στο μαξιλάρι μιας γυναίκας
της είπα ναι αν της αρέσανε τα πρωινά τα τρένα
και σαν βγήκε το φεγγάρι Κατερίνα – κρατώντας
τα παλιά στην αγκαλιά του – εμείς ανοίξαμε
την πόρτα του Ήλιου – αν θυμάσαι – και βυθιστήκαμε
στα μικροσκοπικά φύλλα της καρδιάς….
