Νικος Εγγονοπουλος – ΟΡΘΡΟΥ ΒΑΘΕΩΣ

Νίκος Εγγονόπουλος – ΟΡΘΡΟΥ ΒΑΘΕΩΣ

…εκείνο που σ` εμένα
συγκινούσε

• και συγκινεί πάντοτε –
  τους
  ανθρώπους
  είναι
  η καταπληκτική μου ομοιότης
  με τον
  Αβρααμ Λίνκολν

μάλιστα σαν κάποτες ανεγέρθηκε το μπρούτζινό μου άγαλμα
σε μιαν οποιαδήποτε πλατεία του Πειραιώς
εναπόθεσαν
στα πόδια μου
σιωπηλά
κάτι
που έμοιαζε

• δεν εδιάκρινα καλά παναπ το βάθρον –
  σαν λείψανο
  σα χάλκινο
  μαγκάλι
  μ` αναμμένα κάρβουνα

περίμενα να νυχτώσει καλά
κι όταν πλησίασα
να δω
διαπίστωσα

• με τι χαρά –
  ότι δεν ήτα τίποτε άλλο
  παρά
  τα μαύρα μάτια της γυναίκας π` αγαπώ που έλαμπαν μες το
  σκοτάδι…