Louise Glück – το παρελθόν
…μικρό φως προβάλλει στον ουρανό
ξαφνικά ανάμεσα
σε δυό κλαριά πεύκου – οι λεπτές βελόνες τους
χαραγμένες τώρα στην αστραφτερή επιφάνεια
και πάνω από αυτήν
ο ψηλός – ο πουπουλένιος – ουρανός
μύρισε τον αέρα – αυτή είναι η μυρωδιά του λευκού πεύκου
πιο διαπεραστική όταν ο άνεμος φυσά μέσα απ τα κλαριά του
κι ο ήχος που κάνει είναι εξ ίσου παράξενος
όπως ο ήχος του ανέμου σε κινηματογραφική ταινία!
σκιές κινούνται!
τα σχοινιά κάνουν τον ήχο που κάνουν – αυτό τώρα που ακούς
είναι η φωνή του αηδονιού – chordata
του αρσενικού που ερωτοτροπεί με το θηλυκό!
τα σχοινιά μετακινούνται!
η αιώρα ταλαντεύεται στον άνεμο
δεμένη σφιχτά ανάμεσα σε δυό πεύκα!
μύρισε τον αέρα!
αυτή είναι η μυρωδιά του λευκού πεύκου
είναι η φωνή της μητέρας μου που ακούς
ή είναι ο ήχος των δέντρων
όταν τα διαπερνά ο αέρας!
γιατί τι ήχο θα έκανε μια φωνή –
αν περνούσε μέσα από το τίποτε;