βιθουρανός – ο τελευταίος αριθμός ή ο προτελευταίος;
…προτάσσω και εγώ τα δικά μου!
εκείνες τις σκέψεις μου που έρχονται
και μένουν στην κατανόησή μου – όπως ο χρόνος
2-2-22 σήμερα!
έτσι το γράφω στην ημερομηνία των γραπτών μου!
μοναδική κατάσταση η σημερινή
η επόμενη θα είναι έντεκα χρόνια μετά
3-3-33 και τα μυαλά άραγε πού;
θα είναι στη θέση τους; ή μήπως
παρέα με τον Αλτζχάϊμερ ή με τα ραδίκια;
αυτά τα δικά μου που δεν γνωρίζω – γράφω!
όμως στο τώρα είμαι στο πληκτρολόγιό μου
μπορώ και κοιτάζω έξω τη θάλασσα
και σκέφτωμαι με ωμέγα!
«θάλασσα
θαλάσσης
θαλασσών
ούτε μια συλλαβή ακαβαλίκευτη
δεν άφησε αυτός ο τόνος»
που λέει και ο ποιητής!
και εδώ στα δικά μου – γράφω – καβαλάρης
του χρόνου ήρθα ως εδώ και
εκείνο το έντεκα στόχος έγινε – στο μέλλον
στο σπαθί της γλώσσας μου – μοναχικός
στο δρόμο του τρία – μιας και τα κατάφερα
με το ένα και το δύο –
μετέωρο πέλαγος η συμφορά μου
προς το παρόν νυφούλα μου το δύο…