…η αγαπητικιά του έαρος η Άρτεμις
ετοίμαζε την απαστράπτουσα αμηχανία μου
στο φως του ολόλαμπρου φεγγαριού!
την περασμένη νύχτα ένα ρυάκι
από διάφανη ελαφρότητα
κόντεψε να με πνίξει!
θα πάρουμε λέει πίσω τους καημούς
που βγάλαμε τελευταία όταν
είδαμε τους λογαριασμούς του ρεύματος!
τελικά είναι σίγουρο για εμένα
ότι η ελαφρότητα είναι διαστροφή
διότι ήδη αυτή η γενικότητα
μου κάθεται στο στομάχι!
η αρχή και η συνέχεια του άγαμου έαρος
φουντώνει μια άγουρη φωτιά στο στόμα!
Άρτεμις
λες οι λέξεις να είναι εμποτισμένες με κουταμάρες;
ποιος λαξεύει το μεγαλείο από την ανάποδη;
Άρτεμις με ακούς;
είναι θεονήστικη η πληρότητα του νου
και τσαλακωμένα είναι τα φωνήεντα
στις αποφάσεις του άριστου Επίχαρμου!
τρέχα τώρα εσύ να επιδιορθώσεις
εκ των υστέρων
λοιπόν μια φρασούλα βασιλεύει
μονίμως αγαπητοί μου!
«θα ξαναξεχάσουμε μην ανησυχείς»…
