…στο τέλος της διαδρομής
της λεωφόρου του πόνου και του γόνατου
ένας κύριος τελειώνοντας σηκώθηκε
και με κοίταξε με τρόπο!
του είπα:
αφού ντρέπεσαι γιατί το κάνεις;
μου είπε:
τι εννοείς ντρέπομαι;
του είπα:
ντρέπεσαι γιατί κοιτάζεις να δεις τι θα πει ο κόσμος
που ανεβαίνεις στα γόνατα εσύ κοτζάμ άντρας
μάλλον θεωρείς ότι αυτή είναι δουλειά για γυναίκες
μου είπε:
δεν έχεις ιδέα για ποιο λόγο το κάνω
επομένως μη βγάζεις συμπεράσματα
του είπα:
δεν με γελάσανε τα μάτια μου
ο λόγος σου πάει να με ξεγελάσει όμως
σε μια κραυγή του πόνου συνυπάρχουμε
αυτό μεινέσκει πανανθρώπινο
μου είπε:
δεν με πειράζει που θα λειώσει
η λαμπάδα στο μπόι μου μακριά μου
με πειράζει που βλέποντας το αόριστο σε εμένα
η συννεφιά της ημέρας μοιράζει αποσκευές και εισιτήρια
του είπα:
πολύ ωραίες κουβέντες κάναμε
πάω και εγώ τώρα να ανακατέψω τη λησμονιέρα μου
ραμφίζοντας αιτιολογίες…
