…με χάιδεψαν και χάιδεψα ζωάκια τρυφερά
πουλάκια χρυσοποίκιλτα και ζουζούνια λυγερά
δεν έτυχε να γνωρίσω την πάνθηρα στα νιάτα μου
παρόλο που είχα πολλές ευκαιρίες και χείλια να βυζαίνω
τη γνώρισα στην ωριμότητα μου και με απογείωσε
το άσπρο χαρτί μέσα στη σκέψη μου – βάφτηκε
το γκρι άρωμα μέσα στα συναισθήματα μου – σκεπάστηκε
χρώματα με κερδίσανε και άγγιξαν το σωριασμένο κενό
η ζωή μου ήταν εκείνα που έδωσα – μα πιο πολύ
αυτά που περίμενα – να έλθουν και να ξεκαρφώσουν
από μέσα μου το αδιάφορο πράγμα – τον αγνοημένο δρόμο
έλαμψε πάνω στα νερά του πόθου μου – η πάνθηρ
θαλασσινός άνεμος και δροσιά της αυγής
αίμα που τινάχτηκε στις φλέβες και ανακάτεψε την κάψα
σφυγμός τρελός πότε γοργός και πότε φουσκωμένος
ήλιος που ανάστησε τα ξωτικά της ηδονής
κελάηδημα σωστό της παραδομένης ανάσας
φτερούγα δυνατή του οργασμού – το ταίρι
παραμύθι γαλήνιο του έπειτα από τις τρικυμίες – το κορμί
ανάμεσα στα μουσικά τα λόγια και τα λειψά τα χρόνια
ψηλά βουνά ήμασταν και λιώσαμε και λερώσαμε
σεντόνια – πολιτείες θολές – χαρτιά με βούλες και σφραγίδες
και έτσι φουρτούνα τρύπωσε και ρίζωσε και
απόμειναν σκόρπια πεταμένα τα πρέπει στην έρημο των
αναμνήσεων και μπροστά μου μόνο η πάνθηρ να με
ανασταίνει και να ξεσκίζει με τα νύχια της – δημόσιες
μαραγκιασμένες εικασίες και μόνο ένα αξίωμα – η λήθη
να έχει απομείνει πλέον για να πλανιέται γύρω μου
από τα παλιά του χρόνου τα σημάδια – και τώρα
τα λαμπερά πουλιά της ζωντανής της αμαρτίας μου
λεύτερα πετούνε πότε από εδώ πότε από εκεί
στου θηλυκού του πάνθηρα – το μαγικό το βλέμμα…
