…υπάρχει άραγε παχυσαρκία στο μυαλό
υπάρχει άραγε παχυσαρκία στις αποφάσεις
υπάρχει άραγε παχυσαρκία στο σκέπτεσθαι;
τι να πω ρε γατάκια τι να ομολογήσω;
πέρασε και αυτό το καλοκαίρι 30 Σεπτέμβρη τώρα
και σκέπτομαι όσα μας επιφυλάσσει ο χειμώνας!
ο άλλος πλανητάρχης και χάνει το μυαλό του
ο άλλος πρόεδρος της αρκούδας και η αρχή είμαι εγώ
ο άλλος κολλημένος στην καρέκλα του
αποφασίζει για εμένα πόσο κορόιδο είμαι
αποφασίζει τι θα φάω και πόσο
αποφασίζει για τα γούστα μου για τον θεό μου
για τον έρωτά μου για την υγεία μου!
τι να πω ρε γατάκια τι να ομολογήσω;
στη ίδια κατάσταση είμαστε όλοι
φυλακή – φιλάκια – φαύλος κύκλος!
και έχω και τον άλλο να ψελλίζει στο μυαλό μου
εντελώς εξασθενημένος:
«όσα πάνε κι όσα έρθουνε»
κοιτάζω γύρω μου και αντιλαμβάνομαι ότι
αυτοί που έχουν απομείνει να φωνάζουν με σθένος
είναι κάτι καλόπαιδα προσκολλημένα – πληροφορημένα
στα άρματα των γνωστών κατσαπλιάδικων κομμάτων
είμαι και εγώ που απόψε θα πάω σε εκδήλωση
ομάδας δημιουργικής γραφής
και μια στεντόρεια φωνούλα μέσα μου κραυγάζει:
«μπράβο σου – μπράβο σου
ας κρυφτεί ο ήλιος πίσω
από έναν άνθρωπο
που κοιμάται μονίμως
που δεν ξυπνά ποτέ
που βολευτής περιδιαβαίνει
τα σίγουρα τα γνωστά τα λίγα
μουρμουρίζοντας
ας κρυφτεί ο ήλιος – ησένα τι σι νοιάζ;»
και αναρωτιέμαι κάθε φορά
μήπως η ελπίδα κρύβεται
πίσω από την πρόθυμη ματαίωση
πίσω από τα μαξιλάρια του καναπέ
πίσω από το πληκτρολόγιο!
εγώ ένα έχω να πω – να ομολογήσω
μια σπίθα περιμένω για να της δωρίσω
την αγανάχτηση μου
τη ζωντάνια μου
την ανούσια ζωή μου…
