excerpt
from a preface to Plato’s symposium

… Ending the reading of the banquet
the mind of the reader
has already left love
which is the central theme of the dialogue
and is full and charming
from the personality of Socrates!
after the praise of the god – of love
Plato puts in the mouth of Alcibiades
the praise of the one he considered most important
and from the god himself: of Socrates!
and in a strange way the words of Alcibiades
for this man
that there is no one else like him
which is so weird – they come true
even about two and a half thousand years later;

απόσπασμα
από πρόλογο του συμποσίου του Πλάτωνα

…τελειώνοντας το διάβασμα του συμποσίου
ο νους του αναγνώστη
έχει ήδη φύγει από τον έρωτα
που είναι το κεντρικό θέμα του διαλόγου
και είναι γεμάτος και γοητευμένος
από την προσωπικότητα του Σωκράτη!
μετά το εγκώμιο του θεού – του έρωτα
ο Πλάτων βάζει στο στόμα του Αλκιβιάδη
το εγκώμιο εκείνου που θεωρούσε σπουδαιότερο
και από τον ίδιο το θεό: του Σωκράτη!
και κατά περίεργο τρόπο τα λόγια του Αλκιβιάδη
για αυτόν τον άνθρωπο
ότι όμοιός του δεν υπάρχει κανείς άλλος
που να είναι τόσο παράξενος – βγαίνουν αληθινά
ακόμα και δυόμιση χιλιάδες περίπου χρόνια αργότερα…