…η Αμαλία ήταν γειτόνισσα τρία χρόνια μεγαλύτερή μου
τσαχπινογαργαλιάρα – τρελοκαμπέρω με ωραίο πρόσωπο και
με κορμί λαμπάδα!
τα είχε με τον Λάμπρο που δεν τον θέλανε οι γονείς της!
αυτός ήταν φοιτητής στο Πολυτεχνείο καλό παιδί
κλεφτήκανε τρεις φορές μέχρι που είδαν και αποείδαν και τον
πήραν σώγαμπρο! τους ετοίμασαν και τον επάνω όροφο στο
ιδιόκτητο τριώροφο έγινε ο γάμος και όλη η γειτονιά
καμάρωνε με το ζευγάρι!
αυτός πήγαινε στο Πολυτεχνείο και αυτή οικιακά!
ένα πρωί κοντά στις έντεκα – επτά μήνες μετά το γάμο – εκείνος
γύρισε ξαφνικά και απροειδοποίητα στο σπίτι γιατί στο
Πολυτεχνείο γινόντουσαν φασαρίες!
μπήκε στην κρεβατοκάμαρα και βρήκε την Αμαλία καβάλα με
ένα τεράστιο μπετατζή τριχωτό σαν αρκούδα!
τον επόμενο χειμώνα την βρήκα ένα βράδυ να κλαίει στα
σκαλιά της απέναντι πολυκατοικίας μέσα στη βροχή!
όπως ήταν λογικό την παρηγόρησα και μετά από κάποιο
διάστημα έμαθα ότι ξαναπαντρεύτηκε ένα ηλεκτρολόγο!
τo 2004 πήγαινα με τον ηλεκτρικό στο ολυμπιακό στάδιο και
άκουγα στο ipod με τα ακουστικά μου Radio Head – creep!
τότε κάποιος με χτύπησε στον ώμο – γυρίζω και τι να δω –
η Αμαλία – φρεγάτα με τα λούσα της και τα πανιά της!
πήγαινε και αυτή στο στάδιο με μια φίλη της!
καθίσαμε δίπλα-δίπλα και μου εξομολογήθηκε ότι είναι ακόμα
με τον ηλεκτρολόγο αλλά είναι μουρτζούφλης και ότι η φίλη
της είναι καλό παιδί και ότι κερνάγανε καφέ στο διαμέρισμά
της! πάντα της αρέσαν τα ξινά της Αμαλίτσας!
έχω πολλά χρόνια να την δω και έτσι της αφιερώνω το
τραγούδι καθώς και σε όλους εκείνους που τους σημαδεύει
στη ζωή – η αχορτασιά!…