…ήταν η εποχή που σύχναζα στο mad club στη Πλάκα
εκεί γνώρισα το Γιάννη τον dj και τον ιδιοκτήτη τον Νικηφόρο
παιδιά κολλημένα με παράξενες συνήθειες
τους κατάλαβα με τη μια και μια που δεν τα γούσταρα
τα white pony’s έμεινα μακριά κι αλάργα που λένε!
εκεί σύχναζε και ένα παράξενο κορίτσι
που για κάποιο παράξενο λόγο δεν την πλησίαζε κανείς!
πολλοί προσπαθούσαν να της πιάσουν κουβέντα
αλλά τίποτε έλεγε συνέχεια τα δικά της με αποτέλεσμα
να βγει βρώμα ότι πήρε τρυπάνι και δεν ξαναγύρισε!
ντυνόταν πάντα πολύ ωραία και ακριβά
έπινε μόνο μπύρα και χόρευε έξαλλα σαν τρελή!
είπα να δοκιμάσω και εγώ και μετά από λίγο
κατάλαβα ότι απάγγελε στίχους!
της απάντησα με Baudelaire!
σταμάτησε να χορεύει και κοιτάζοντάς με έκπληκτη
με ρώτησε «τι ήταν αυτό που είπες;»
μποντλέρ αυτό που είπες εσύ τί ήταν; – τη ρώτησα
αν το βρεις θα σε παραδεχτώ – μου είπε
ζαν κοκτώ – της απάντησα
πάμε να φύγουμε από εδώ μέσα – μου είπε
κοίτα κάνει κρύο έξω δεν είναι για σουλάτσο – της είπα
πάμε σπίτι σου αλλά προηγουμένως θέλω να χορέψω
αυτό το τραγούδι μου είπε – The Stranglers – Nice ‘N’ Sleazy
ήταν φοιτήτρια στη σχολή εθνικού θεάτρου!
το καλοκαίρι έφυγα για την Αντίπαρο και δεν την ξαναείδα – καλό κορίτσι!
αφιερώνω το τραγούδι σε όλους όσους σπουδάζουν σε δραματικές σχολές…