βιθουρανός – γαλαζόπλωροι καθρέφτες
αναπολώντας τους ήχους και τις εικόνες
“Το ταξίδι της ανακάλυψης δεν σημαίνει να ψάχνεις καινούργια μέρη αλλά να έχεις καινούργια μάτια”, Μαρσέλ Προυστ.
…ήταν παραμονές Χριστουγέννων του 1974 όταν βρέθηκα με τον φίλο μου το Χάρη! του ανάφερα το γνωμικό του Μαρσέλ Προυστ και αφού το συζητήσαμε αποφασίσαμε ότι πρέπει να έχεις και καινούργια αυτιά! έπειτα αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα μέχρι την πλατεία του δημαρχείου στο κέντρο του Περιστερίου και με τα καινούργια μάτια και αυτιά μας να περιγράψουμε αυτό το νέο μας «ταξίδι»! εκείνος τα συναισθήματα και εγώ τη γνώση!
μου είπε για τον κόσμο που υπομονετικά περίμενε στη στάση για την Κηπούπολη και πως θα ήταν όταν θα έφτανε το λεωφορείο γεμάτο κόσμο για να πάρει και τους υπόλοιπους και που θα ήταν χαρούμενοι που τα κατάφεραν!
του είπα για τον θόρυβο που έκανε το σαράβαλο ανεβαίνοντας αγκομαχώντας με τον κόσμο παστωμένο σαν σαρδέλες καθώς και για εκείνη την απερίγραπτη μυρωδιά εντός του – αλλά μόνον αυτό είχαμε – σαράβαλο και μπλε!
μου είπε για τα μαγαζιά που στολίστηκαν και που περίμεναν να πουλήσουν και για τους πελάτες που θα πήγαιναν να αγοράσουν τις περισσότερες φορές εκείνες τις λιγοστές ελπίδες που αναλογούσαν στον καθένα!
του είπα ότι οι γιορτές είναι αιτία και αφορμή μιας καταναλωτικής κοινωνίας που στηρίζεται στις παραδόσεις παραδομένη και προδομένη στο χρήμα το ανεξίθρησκο!
μου είπε για τα αυτοκίνητα στους δρόμους που μετέφεραν μια άλλη συνταγή ευτυχίας και που εμείς απλά τη διαβάζουμε χωρίς ποτέ να τη ζούμε αλλά όμως είναι δίπλα μας ζωντανή!
του είπα για την υπεροχή του πορφυρογέννητου σε μια κοινωνία που φορτώνει τα βάρη στους πολλούς για να μπορούν να αντέχουν τα καπρίτσια των λίγων!
μου είπε για τη χαρά της προσμονής των δώρων και για τα αθώα μάτια των παιδιών καθώς και για την απογοήτευση που συνήθως συνοδεύει την εξέλιξη της γιορτής κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και πως μια τέτοια στιγμή μπορεί να γίνει σημάδι στη ψυχή!
του είπα για την εκμετάλλευση των ονείρων και για την άμυνα που από τότε οργανώνεται βαθιά και σιγά-σιγά – και που άλλος τη χωνεύει στο μυαλό πληγή και που άλλος την ξοδεύει στο χρόνο ανάσα της ελαφρότητας!
στο τέλος καταλήξαμε ότι το μεγάλο ταξίδι είναι μέσα μας και οργανώνεται από την μέση του μυαλού μας ως την άκρη της γλώσσας μας και των δαχτύλων μας! παρόλα αυτά όμως τα σπουδαία – συμφωνήσαμε – ότι κάποια ψήγματα ευτυχίας και απογοήτευσης κυκλοφορούν αδέσποτα ένθεν και ένθεν και ότι στην ουσία ο ήχος από το τριγωνάκι που συνοδεύει τα κάλαντα είναι μια ανάγκη παιδική που στην πορεία μετατρέπεται σε φολκλόρ!
κατόπιν όλων αυτών συγκροτημένοι και μπαφιασμένοι ανεβήκαμε στην ταράτσα και στο δωματιάκι να ακούσουμε Pink Floyd – the dark side of the moon! και έτσι καπνίζοντας στα κρυφά και ακούγοντας στα φανερά – δώσαμε και εμείς την απολογία μας και τις απαντήσεις μας στον Μαρσέλ Προυστ…