Βιθουρανος – αυτο που περιεχω

…γύρω μου ανθίζει το γκρι
η λάθος πλευρά της πόλης
η καθεστικοία τάξη με τις αγκυλώσεις της
οι συνάδελφοι με τα κεριά και τις λαμπάδες
οι γείτονες που είναι όλοι μάστορες στο ψήσιμο
οι γκόμενες που τελικά δεν φταίξανε ποτέ
οι καμπάνες που είναι κόρες του παραδείσου
οι αδηφάγες τσέπες που μαγεύουν τα βλέμματα
τα γκαρσόνια με τα μεγάλα όνειρα εξέλιξης
τα χέρια που δεν αλλάζουν ποτέ ψηφοδέλτια
τα νοσοκομεία με τα νυστέρια του διαδικτύου!
μέσα μου αυτό που περιέχω – θέλω
να το δώσω έξω να το καταλάβουν όλοι
να το ξετυλίξω για να γίνει προσιτό
να το στολίσω με χρώματα και φως
να παλέψω για δαυτο ως άλλος Ηρακλής
να παρουσιαστώ ως άνθρωπος
με άγρυπνη τη δυσπιστία
απέναντι σε αυτά που γράφω
με την άμπνευση να δονείται
ως ανήσυχο ξυπνητήρι
στο υλικό – στις λύσεις – στις αστοχίες
στη θέση του παραθύρου
δίπλα στην πόρτα
δίπλα στην πολιτιστική ανυπαρξία
δίπλα στην πολιτισμένη αδηφαγία
να έχω πολλά θέλω
να έχω πολλά να ερμηνεύσω
να έχω ένα οβολό στην τσέπη για υστερα
να έχω συντροφιά – παρηγοριά – θυμισιά
και στο τέλος να έρθει η κριτική
και να μου πει ξεκάθαρα
πως μια τρύπα στο νερό
δεν μπορεί να μεταμορφωθεί
σε αντικειμενική αποδοχή
αυτό που περιέχω – ναί – νομίζω ότι
σπανίζει – κοπρίζει – κυματίζει
και ο καθρέφτης της σωστής πλευράς της πόλης
μου τραγουδάει:
πήγαινε στη γωνία να δεις αν έρχομαι!…