βιθουρανός – η επαναληπτική καραμπίνα που γέμισε λουλούδια
διάβασα στο διαδίκτυο:
Ουκρανός παρηγορεί τον σκύλο του που παραλύει από τον φόβο του μετά από βομβαρδισμό
Συγκινεί η φωτογραφία από το Ιρπίν που ήρθε στη δημοσιότητα ενώ συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ένας άνδρας προσπαθεί να βοηθήσει έναν σκύλο, ο οποίος έχει παραλύσει από τον φόβο και μένει ακίνητος στη μέση του δρόμου.
Το ζώο αρνείται να προχωρήσει καθώς έχει τρομάξει από τους ήχους των βομβαρδισμών που έπληξαν την περιοχή, με την εικόνα να είναι ενδεικτική του τρόμου που βιώνουν τα ζώα, μέσα στη φρίκη του πολέμου.
σχολίασα με ένα ποίημα:
Κλείτος Κύρου – Εισβολή
…οι στρατιώτες φεύγανε σκυφτοί με σπασμένες τριάδες
από τα δυτικά προάστια της πολιτείας
γυναίκες με μπόγους στους ώμους
αστοί φορτωμένοι χρυσάφι και τρόμο
τα βαπόρια σφυρίζαν με απόγνωση
οι επιβάτες συνωθούνταν χλωμοί και αμφίβολοι
το λιμάνι καιγόταν σαν δέντρο Χριστουγέννων
αλλόφρονες δρόμοι
ανοχύρωτη πόλη ψιθύριζαν κηρύχτηκε ανοχύρωτη
το βράδυ φύσηξε μια ορφανή πειθαρχία
συναχτήκαμε σε σπίτια συγγενικά
και ακούγαμε τις ανατινάξεις να κλυδωνίζουν
τα ξάρτια της νύχτας
πλαγιάσαμε κατόπιν σένα πέτρινο μεταίχμιο πληγώσαμε τη σκέψη κάναμε υποθέσεις μπροστά σ ένα γρίφο με αυστηρή θωριά
αλήθεια πως θα ξημερωνόμασταν
κανένας δεν φαντάστηκε
κανένας δεν μάντεψε
κανένας
η μέρα πουλήθηκε το άλλο πρωί στις οχτώ
μα δεν φρόντισε κανείς να παραχώσει λίγο ήλιο στο χώμα
το γέλιο στέγνωσε
τα` αστέρια σκούριασαν
τα δάχτυλα λιγόστεψαν
στην καρδιά μας απλώθηκε ένας κάκτος
νιώθαμε μόνοι τόσο μόνοι
λες και μας αρνήθηκε μια γυναίκα
μια γυναίκα πικρή
μια γυναίκα ακατάληπτη
μια γυναίκα που χαμογελούσε
κι όμως ψιθύριζε ανελέητα
το όχι…
