βιθουρανός – η στόφα και η σκρόφα
…σήμερα βλέποντας μια παλιά κουζίνα – στόφα
που χρησιμοποιούσαν οι γιαγιάδες εδώ στα ξένα
με έπιασε από το στήθος μια μελαγχολία – ένα κατιτίς!
θυμήθηκα τη γιαγιά μου που μαγείρευε σε ένα τσουκάλι
κρεμασμένο πάνω από τη φωτιά στο τζάκι και κατόπιν
της πήγανε την γκαζιέρα πετρελαίου και μετά το πετρογκάζ
για να καταλήξει η μάνα μου στην ηλεκτρική κουζίνα!
το όλο σκηνικό της φτώχειας το έσωζε ο μικρός φούρνος
στην αυλή που βεβαίως το χειμώνα ήταν άθλημα!
κάναμε πολλά βήματα μπροστά και δίπλα στην
τεχνολογία των εποχών που εγώ τουλάχιστον πρόλαβα
όμως παρόλη την εξέλιξη πολλοί εδώ στην Ελβετία
επιμένουν να έχουν δίπλα στην ηλεκτρική κουζίνα
και τη στόφα με τα ξύλα για να μαγειρεύουν αλλά και να
ζεσταίνεται το σπίτι και οι καρδούλα τους!
εκείνο που μου προξενεί το ενδιαφέρον είναι ότι
υπάρχουν πολλά μοντέλα σύγχρονα μικρά και μεγάλα
για όλα τα γούστα και τις ανάγκες και βέβαια οι βιοτεχνίες
που συνεχίζουν να εξελίσσουν την τέχνη αλλά και την
αισθητική του πράγματος!
από την άλλη πρέπει να έχεις χώρο για τα ξύλα να κάνεις την
ανάλογη γυμναστική μεταφέροντάς τα και βεβαίως-βεβαίως
να ξέρεις να μαγειρεύεις στη στόφα αφού υπάρχουν σε κάποια
σπίτια στα χωριά μας και δεν ξεχνώ κάποιες νοικοκυροπούλες
που επιμένουν να μαθαίνουν και να διδάσκουν το παλιό
που επιμένει να υπάρχει και να καπνίζει αδιαφορώντας
για τα νέα εξελιγμένα touch control μοντέλα
της τούρκικης beko και των διάφορων γερμανοιταλικών
που πλέον είναι στη μόδα – για την σκρόφα – την καβαλημένη!
με έπιασε η ψυχή μου σήμερα και την έπιασα και εγώ…
