διάβασα στο διαδίκτυο:
“το αγέλαστο πρόσωπο μιας λυκειάρχη σε σχολείο θηλέων”

σχολίασα:

…Κυρία φαντάστηκα τις μαθήτριές σας να πέφτουν
χορεύοντας τον χορό του Ζαλόγγου
από την ταράτσα του ξενοδοχείου
«ένας ιππότης για την Βασούλα»
και κατόπιν κάθισα μπροστά στην tv
να εξαγνίσω τις άβολες σκέψεις μου
βλέποντας ειδήσεις στον σκάει στα μούτρα μου!
πέρασε αρκετή ώρα με τα λιβανιστήρια
μέχρι που σηκώθηκα να πάω μια βόλτα
στην πλατεία συντάγματος δια μέσου
της οδού βασιλίσσης Σοφίας!
μέτρησα τα περίπτερα μέχρι που έφτασα
στην πλατεία του ψειρή και αγόρασα
κουλούρι Θεσσαλονίκης και μπύρα!
ο μύθος μιας υπουργού με τελείες
αποσιωπητικές καθώς και με καπέλα
με φτερά πολύχρωμα – με συνεπήρε – εύστοχα!
ποιος να ήταν άραγε ο υπουργός πολιτισμού πριν
εικοσιπέντε χρόνια και βάλε που πρωτοδιάβασα για
τον χορό του Ζαλόγγου;
μια λυκειάρχης λέει σε σχολείο θηλέων
αναβάθμισε το αίσθημα της απόγνωσης
και καθιέρωσε την απρόσκοπτη και αυτόματη
χρήση της μούντζας στην εποχή των social media
δεν το λες και λίγο!
τελειώνοντας την βόλτα μου
στο σταθμό του τρένου στην «ομόνοια»
αφού προσπέρασα τα στέκια με τα πρεζάκια
θυμήθηκα τα λόγια του ποιητή
καθώς και το αγαθό της έργο – συνδυάζοντας τα:
«Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα»…

υγ. για πάρτο από την αρχή το ποίημα και θα καταλάβεις γιατί αναφέρομαι στον Ζάλογγο