βιθουρανος – απ του kandinsky τους δρομους

βιθουρανός – απ του kandinsky τους δρόμους

…αναλογίζομαι:
από το εγώ – να πάω στο εσύ
μέσα απ του Kandinsky τους δρόμους!

πρόσεξέ με – μέσα από συμπληγάδες διαλύομαι
από καιρό πια δεν υπάρχουν καθρέφτες
οι σκόρπιες λέξεις ασκούν μεγάλη έλξη
στις λίμνες της εκφοράς του λόγου μου
γυναίκα
ατενίζω στα λόγια μου παγωμένους στεναγμούς
χωρίς να τολμώ να σου μιλήσω
γυναίκα
περνάς ανεπαισθήτως μέσα από
θρόισμα λουλουδιών εσύ
γυναίκα
δεν τολμώ
να σου εξηγήσω πόσο ωραία είσαι
δεν τολμώ
να κοιτάξω ερωτευμένος τα κοσμήματα μάτια σου
δεν τολμώ
να σου εξηγήσω το ρήγμα στα δαχτυλίδια της καρδιάς μου
δεν τολμώ
να εναποθέσω στα χέρια σου
τα αστέρια της απουσίας και της παρουσίας
του εγώ μου
γυναίκα
δεν αγγίζω τη θέλησή σου
απλά
κρατώ το νήμα των προσπαθειών μου
απλά
καίγομαι στην κρυψώνα των τιποτένιων κινδύνων!

πως υπάρχεις στο κορμί μου ακόμα;
πως η μυρωμένη δαντέλα της φωνή σου με εξουσιάζει;
πως το ρίγος της αιωνιότητας μου να σε αγγίξει;
πως από το εγώ – να πάω στο εσύ;
βοήθεια
βοήθεια
κάνε το πρώτο βήμα…

vithuranos – from kandinsky the streets

…i contemplate:
from the ego – to go to you
through kandinsky the streets
through complications i dissolve
there have been no mirrors for a long time
the scattered words exert a great attraction
in the lakes of my speech
woman
i gaze at my words frozen sighs
without daring to speak to you
woman
you pass imperceptibly through
a swarm of flowers you
i dare not
to explain to you how beautiful you are
i dare not
to look in love at the jewels of your eyes
i dare not
to explain to you the crack in the rings of my heart
i dare not
to place in your hands
the stars of the absence and presence
of my ego
i do not touch the will you
I simply
hold the thread of my efforts
I simply
burn in the hiding place of insignificant dangers!
How do you still exist in my body?
How does the scented lace of your voice dominate me?
How can the shiver of my eternity touch you?
How can I go from I to you?
Help
Help
Take the first step…

vithuranos – de Kandinsky, les rues

…je contemple :
de l’ego – aller vers toi
à travers Kandinsky, les rues
à travers les complications je me dissous
Il n’y a plus de miroirs depuis longtemps
les mots épars exercent une grande attraction
dans les lacs de ma parole
femme
je contemple mes mots, soupirs figés
sans oser te parler
femme
tu passes imperceptiblement à travers
un essaim de fleurs, toi
je n’ose pas
te dire combien tu es belle
je n’ose pas
regarder avec amour les joyaux de tes yeux
je n’ose pas
te dire la fissure dans les anneaux de mon cœur
je n’ose pas
de placer entre tes mains
les étoiles de l’absence et de la présence
de mon ego
je ne touche pas à ta volonté
je me contente de
tenir le fil de mes efforts
je me contente de
brûler dans la cachette des dangers insignifiants !
Comment existes-tu encore en moi ?
Comment la dentelle parfumée de ta voix me domine-t-elle ?
Comment le frisson de mon éternité pourrait-il te toucher ?
Comment puis-je passer de moi à toi ?
Au secours !
Au secours !
Fais le premier pas…