βιθουρανος – αυπνη αναρτηση

DJ vithuranos – Άυπνη ανάρτηση

…μια νύχτα πήγα να κάνω
συντροφιά στο ρολόι
μετά τα μεσάνυχτα
μου φάνηκε
πως μιλούσε πιο δυνατά
λες και ήταν τρελαμένο
σαν παράξενα κλεισμένο!
καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά
είπα να το κουρδίσω
με γιαούρτη και μέλι
κι όταν έφυγε το σκοτάδι
ήσυχο με βρίσκει αυτή η πόλη – είπα!
με τύλιξε μια σιωπή παράξενη
σαν το τραγούδι που θυμήθηκα – το παλιό
για τη μοίρα που χωρίζει δρόμους!
το άκουσα το τραγούδι μα δεν το πίστεψα
η συνείδησή μου δεν θυσιάζει τίποτε πλέον
δεν είναι προσωπείο θλίψης το χαμόγελό μου
και λυπάμαι εκείνους που δεν αγαπούν
περισσότερο απ όσο το αξίζουν
και συμπονώ τους αλλοπαρμένους
της αιωνιότητας
και θριαμβεύουν οι κατακτήσεις μέσα μου
κι ακόμα ζω βαθιά στην χαρά της αγάπης
εδώ και τώρα ζω το σπρώξιμο της βάρκας μου
στην ανοιχτή θάλασσα του έρωτα
παλιό τραγούδι μοιάζει
με ταξίδι στο γύρο του κόσμου μοιάζει
στις αγκαλιές του ως λιμάνι
ως εκεί που ρίχνω άγκυρα
ως στην ευχάριστη καρδιά μου
ήσυχο με βρίσκει αυτή η πόλη – είπα ξανά…

English

DJ vithuranos – Sleepless post

…one night I went to keep
the clock company
after midnight
it seemed to me
that it was speaking louder
as if it was crazy
as if strangely closed!
as I was thinking about all this
I said to wind it
with yogurt and honey
and when the darkness left
this city finds me quiet – I said!
a strange silence enveloped me
like the song I remembered – the old one
about fate that separates roads!
I heard the song but I didn’t believe it
my conscience doesn’t sacrifice anything anymore
my smile is not a mask of sadness
and I pity those who don’t love
more than they deserve
and I sympathize with the aliens
of eternity
and conquests triumph within me
and I still live deeply in the joy of love
here and now I live the pushing of my boat
in the open sea of ​​love
an old song resembles
a journey around the world resembles
in its embraces as a harbor
to where I drop anchor
to my pleasant heart
this city finds me peaceful – I said again…

Francais

DJ Vithuranos – Message d’insomnie

…une nuit, je suis allé tenir compagnie à l’horloge
après minuit
il me semblait
qu’elle parlait plus fort
comme si elle était folle
comme si elle était étrangement fermée !
Tandis que je pensais à tout cela,
je me suis dit de la remonter
avec du yaourt et du miel
et quand les ténèbres se sont dissipées,
cette ville me trouve silencieuse – ai-je dit !
un étrange silence m’a enveloppé
comme la chanson dont je me souvenais – la vieille chanson
sur le destin qui sépare les chemins !
J’ai entendu la chanson, mais je n’y croyais pas.
Ma conscience ne sacrifie plus rien.
Mon sourire n’est pas un masque de tristesse.
Et je plains ceux qui n’aiment pas.
Plus qu’ils ne le méritent.
Et je compatis avec les étrangers.
De l’éternité.
Et les conquêtes triomphent en moi.
Et je vis encore profondément dans la joie de l’amour.
Ici et maintenant, je vis la navigation de mon bateau.
En pleine mer d’amour.
Une vieille chanson me fait penser à un voyage autour du monde.
Dans ses étreintes, elle me fait penser à un port.
Où je jette l’ancre ?
À mon cœur paisible.
Cette ville m’apaise.
– ai-je répété…