…είδα μέσα στη νύχτα του μυαλού μου
κάποια βίντεο από το πατάρι του γκούντεμπεργκ
και παρατήρησα την προσοχή μου
να είναι τεντωμένη σαν χορδή πιάνου
είδα να βουλιάζω μέσα μου βαθιά
κάποιος από όλους εκείνους στο πατάρι
και όλοι μαζί – με πέταξαν στη λίμνη
να παλέψω στον πάτο – στον βούρκο των θεών μου
κοίταζα γύρω μου και έβλεπα μενεξεδιές ψυχές – ανάλαφρες
μάτια ταξιδεμένα σε ανάποδα και πλάγια γράμματα
μια λυσσαλέα κραυγή στο δίκιο τους – στέγνωσε το μάτι
όλα τα λέγανε στρωτά χωρίς κόμπους και χτύπους στον αέρα
κι εγώ – ματιασμένος γύρευα από κάπου να πιαστώ
πόσο να κατανοήσω; πόσο να απορρίψω;
στην άκρη του δαχτύλου μου πιάστηκα για να ανέβω
κι όταν τα κατάφερα – στολισμένος ήμουν
και ώ! του θαύματος και επί πληρωμή κομματιασμένος…
