βιθουρανός – το συρτάρι κουμπαράς με τις δεκάρες
…για εκείνο που εκφέρεται ώριμα
είναι ανώφελη η τεχνητή αποκάλυψη…
…με ρωτάει το φβ:
τι σκέφτεστε;
μετά από λίγο: πείτε κάτι
και κατόπιν: βρείτε φίλους
και μετά πάλι: κοινοποιήστε
και με κάτι αλλά τέτοια – πολλά
με κάνει να αισθάνομαι σπουδαίος!
τόσο πολύ
που αποφασίζω να κοινοποιήσω σύνδεσμο
στο youtube – the Spider and the fly
και αφού λοιπόν το τραγούδι είναι σπουδαίο
τότε αναπόφευκτα είμαι και εγώ σπουδαίος!
μοιράζομαι στο φβ μια καλοσύνη
και μια έξαρση της διάνοιας μου
και αισθάνομαι έτοιμος να εισπράξω
αποδοχή και πολλά likes
υπέροχος – παγώνι – νάρκισσος!
κατόπιν ανοίγω αφηρημένα
και στην ουσία κατά λάθος
ένα συρτάρι στο γραφείο μου
γεμάτο δεκάρες
αναλογίζομαι: δεκάρες στο fb!
αναρωτιέμαι:
εγώ την εικόνα του μυαλού μου
θα την παρουσιάζω μονότονα
με συνδέσμους – φωτογραφίες κλπ;
και πάντα με την προσμονή
ότι ενήργησα τακαπληκτικά
και επομένως είμαι ωραίος τύπος;
και επομένως εισπράττω likes;
άρα επικοινωνώ και μοιράζομαι
ιδέες σαν Παγώνι;
αναρωτιέμαι:
τις δικές μου απόψεις
πότε και που θα τις παρουσιάσω
με τις δικές μου στοχευμένες λέξεις;
ίσως αργότερα! (βαυκαλίζομαι)
προς το παρόν ας ρίξω άλλη μια δεκάρα
στο συρτάρι – κουμπαρά του φβ
δεκάρες κάθε φορά στο φβ
και μια δεκάρα η ανάρτηση
και άλλη μια το like
φουλ το συρτάρι!
και που ξέρεις
με υπομονή και επιμονή
ίσως να γίνω ο πλούσιος του «κάτι»
του λίγου και του μισού…
συνεχίζεται…
Το δεύτερο συρτάρι με τις δεκάρες
απολογούμαι:
όλο σκέψεις και αμφιβολίες εκφράζω!
κλείνω το συρτάρι – κουμπαρά του φβ με ορμή
και από την δύναμη που έβαλα
ανοίγει ένα άλλο συρτάρι που έχω
ακριβώς επάνω από αυτό με τις δεκάρες
στη συρταριέρα του γραφείου μου!
εκεί μέσα – σε αυτό το συρτάρι – υπάρχουν
συνδετήρες καρφίτσες στικεράκια στάμπιλο
συρραπτικό διακορευτής διάφορες κόλλες
ξύστρα διάφοροι μαρκαδόροι μολύβια μπλοκάκια
και άλλα τέτοια που τα πιάνω με τα χέρια μου για να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου στο χαρτί
άχρηστα εντελώς για τα Social media!
οι σκέψεις μου εκεί στο βυθουρανό μου
εξουσιάζονται από μια νέα γραφή
αυτή του διαδικτύου!
εκεί έχω τα πάντα – wi-fi
οθόνες ποντίκια πληκτρολόγια εξωτερικούς δίσκους
φωνητικές εντολές προγράμματα και ευκολίες πάμπολλες!
το μυαλό μου τρέχει
στο συρτάρι – κουμπαρά με τις δεκάρες!
αναρωτιέμαι:
ξέχασα να εκφέρω τις σκέψεις μου
και βολεύομαι με υποδείξεις σε δουλειές
και εργασίες άλλων μέσα στο διαδίκτυο;
τόσο λίγα και μισά;
μόνο επιφανειακά;
η διαύγειά μου που βρίσκεται;
φυλακισμένη μήπως στο πληκτρολόγιο
και στα πάμπολλα κουμπάκια του Touche control;
Αυτός είμαι λοιπόν;
ένας πειρατής του λόγου και των σκέψεων;
το ισχυρίζομαι αυτό γιατί
όλα αυτά τα sms mms videos clips κλπ
μου αφήνουν στο στόμα μια μεταλλική γεύση
ανεκπλήρωτης και βιαστικής επικοινωνίας!
συνεχίζεται…
το τρίτο συρτάρι με τις δεκάρες
…σκέφτομαι αυτή φορά με το φβ κλειστό!
να ανοίξω το συρτάρι με τις δεκάρες
και να το πετάξω σαν το σκυλί στο δρόμο
όπως ο Μάνος Ελευθερίου πέταξε το ποίημα του
ναι αυτό θα κάνω!
και που ξέρεις;
μπορεί να το βρει και να το μαζέψει
κανένας άλλος αδαής απελπισμένος
σαν και εμένα και να το αδειάσει
στο δικό του συρτάρι – κουμπαρά
και ίσως έτσι αυτό το ανακάτεμα
να αρχίσει να αλυχτάει μέσα στο σκοτάδι
μέσα στο δρόμο – να αλυχτάει
σαν εκείνο το ποίημα στο συρτάρι
και να φωτίσει εκείνο το δρόμο
που χαράζει το φβ και που γέμισε
με χρώματα και φως ο ποιητής!
έξοδος φίλε θεατή που έλεγε
και ο άλλος ο χορτάτος
που τον έτρωγε η αρκούδα κάποτε!
δεν μου φταίει το μέσον
απλά
ξέμεινα…
vithuranos – the drawer of coins
…for what is expressed maturely
artificial revelation is useless…
…the Facebook asks me:
what do you think?
after a while: say something
and then: find friends
and then again: share
and with something but such – many
it makes me feel great!
so much
that I decide to share a link
on youtube – the Spider and the fly
and since the song is great
then inevitably I am great too!
I share on the Facebook a kindness
and an outburst of my intellect
and I feel ready to receive
acceptance and many likes
wonderful – peacock – narcissus!
then I open abstractly
and actually accidentally
a drawer in my office
full of pennies
I think: pennies on fb!
I wonder:
I will present the image of my mind
monotonously
with links – photos etc?
And always with the expectation
that I acted amazingly
and therefore I am a nice guy?
And therefore I will receive likes?
So I communicate and share
ideas like a Peacock?
I wonder:
my own opinions
when and where will I present them
with my own targeted words?
Maybe later! (I am babbling)
For now, let’s throw another penny
into the drawer – piggy bank of fb
Penny each time on fb
And a penny for the post
And another penny for the like
Full drawer!
and who knows
with patience and persistence
maybe I will become the rich man of “something”
of the little and a half…
to be continued…
The second drawer with the pennies
I apologize:
I am expressing all thoughts and doubts!
I close the drawer – the piggy bank of the PV with momentum
and from the force I put
another drawer that I have
right above the one with the pennies
in my office chest of drawers opens!
in there – in this drawer – there are
paper clips, pins, stickers, stamps
stapler, hole punch, various glues
scrapers, various markers, pencils, pads
and other things like that that I grab with my hands to organize my thoughts on paper
completely useless for Social media!
my thoughts there in my deep sky
are dominated by a new writing
that of the internet!
there I have everything – wi-fi
screens mice keyboards external disks
voice commands programs and facilities innumerable!
my mind runs
in the drawer – piggy bank with pennies!
I wonder:
did I forget to express my thoughts
and am I comfortable with suggestions for work
and tasks of others on the internet?
so few and half?
only superficially?
where is my clarity?
imprisoned perhaps in the keyboard
and in the numerous buttons of the Touche control?
So that’s who I am?
a pirate of speech and thoughts?
I claim this because
all these sms mms videos clips etc
leave in my mouth a metallic taste
of unfulfilled and hasty communication!
continues…
the third drawer with pennies
…I’m thinking this time with the photocell closed!
to open the drawer with pennies
and throw it like a dog on the street
like Manos Eleftheriou threw his poem
yes, that’s what I’ll do!
and who knows?
may find it and collect it
someone else ignorant and desperate
like me and empty it
into his own drawer – piggy bank
and maybe this way this shuffle
will start to howl in the darkness
into the street – howl
like that poem in the drawer
and illuminate that street
that the photocell traces and that the poet filled
with colors and light!
exit, friend of the viewer who said
and the other one was full
that the bear once ate!
It’s not my fault, I just ran out…
vithuranos – le tiroir à pièces
…car ce qui est exprimé avec maturité
la révélation artificielle est inutile…
…Facebook me demande :
qu’en penses-tu ?
Après un moment : je dis quelque chose
et puis : je trouve des amis
et puis encore : je partage
et avec quelque chose, mais beaucoup
ça me fait un bien fou !
tellement
que je décide de partager un lien
sur YouTube – La Mouche et l’Araignée
et comme la chanson est géniale
alors forcément, je suis génial aussi !
Je partage sur Facebook une gentillesse
et une explosion de mon intellect
et je me sens prêt à recevoir
l’acceptation et plein de « j’aime »
merveilleux – paon – narcisse !
Puis j’ouvre machinalement
et en fait par accident
un tiroir de mon bureau
plein de centimes
Je pense : des centimes sur Facebook !
Je me demande :
vais-je présenter l’image de mon esprit
monotonement
avec des liens – des photos, etc. ?
Et toujours avec l’espoir
d’avoir agi de façon extraordinaire
et donc d’être quelqu’un de bien ? Et donc je recevrai des « j’aime » ?
Alors je communique et partage des idées
comme un paon ?
Je me demande :
mes propres opinions
quand et où les présenterai-je
avec mes propres mots ciblés ?
Peut-être plus tard ! (Je divague)
Pour l’instant, jetons une autre pièce
dans le tiroir – la tirelire de Facebook
Une pièce à chaque fois sur Facebook
Et une pièce pour la publication
Et une autre pièce pour le « j’aime »
Tiroir plein !
Et qui sait
avec patience et persévérance
peut-être deviendrai-je riche de « quelque chose »
de peu et demi…
à suivre…
Le deuxième tiroir avec les pièces
Je m’excuse :
j’exprime toutes mes pensées et mes doutes !
Je ferme le tiroir – la tirelire de Facebook – avec élan
et par la force que je mets
un autre tiroir que j’ai
juste au-dessus de celui avec les pièces
dans la commode de mon bureau s’ouvre ! Là, dans ce tiroir, il y a :
des trombones, des punaises, des autocollants, des timbres
une agrafeuse, une perforatrice, de la colle en tout genre
des grattoirs, des feutres, des crayons, des blocs-notes
et d’autres petites choses que je prends à la main pour organiser mes pensées sur le papier
complètement inutiles pour les réseaux sociaux !
Mes pensées, là-haut dans mon ciel profond,
sont dominées par une nouvelle écriture :
celle d’Internet !
J’y ai tout : le Wi-Fi,
des écrans, des souris, des claviers, des disques durs externes
des commandes vocales, des programmes et des outils innombrables !
Mon esprit s’agite
dans le tiroir, comme une tirelire pleine de centimes !
Je me demande :
Ai-je oublié d’exprimer mes pensées ?
Et suis-je à l’aise avec les suggestions de travail
et les tâches que les autres me proposent sur Internet ?
Si peu, si peu ?
Si superficiellement ?
Où est ma clarté ?
Emprisonnée peut-être dans le clavier
et dans les innombrables boutons de la commande tactile ?
Alors, c’est ça qui je suis ?
Un pirate de la parole et de la pensée ? Je l’affirme car
tous ces SMS, MMS, vidéos, clips, etc.
me laissent un goût amer
de communication inachevée et précipitée !
suite…
le troisième tiroir, celui avec les pièces
…Je pense, cette fois, fermer la cellule photoélectrique !
ouvrir le tiroir aux pièces
et le jeter comme un chien dans la rue
comme Manos Eleftheriou jetait son poème
oui, c’est ce que je ferai !
et qui sait ?
peut-être que quelqu’un d’autre, ignorant et désespéré
comme moi, le trouvera et le videra
dans son propre tiroir – sa tirelire
et peut-être que ce brouhaha
se mettra à hurler dans l’obscurité
dans la rue – hurler
comme ce poème dans le tiroir
et illuminera cette rue
que la cellule photoélectrique repère et que le poète a remplie
de couleurs et de lumière !
Sors, ami du spectateur qui a dit
et l’autre était plein
que l’ours a mangé un jour !
Ce n’est pas ma faute, je n’en ai plus…
larondedejoyeuse.art
vithouranos
